عزیزانم تا حالا شده که با خودتان خلوت کنید و به نعمتهابی که دارید، فکر کنید و بابت همه آنها شاکر باشید.
بیشتر مردم به چیزهایی که ندارند فکر می کنند و فقط عده کمی به آنچه دارند می اندیشند و بابت آن سپاسگزاری می کنند.
آیا ما قدر چشم سالم مان را می دانیم؟ یا وقتی آن را از دست بدهیم، بینایی مان ضعیف شود، یا نابینا شویم متوجه این نعمت می شویم.
ما چه زمانی قدر پای سالم مان را می فهمیم؟ آن زمانی که آن را از دست بدهیم و نتوانیم راه برویم.
آیا قدر به راحتی نفس کشیدن را می دانیم؟ یا زمانی که بیمار مبتلا به آسم را می بینیم که به سختی نفس می کشد، متوجه آن می شویم.
ما چه وقت قدر فرزندمان را می دانیم؟ آن زمان که خداوند به ما فرزندی عطا نکرده باشد و ما در پی مداوای آن باشیم، نذر و نیاز کنیم که خدا فرزندی به ما عطا کند.
آیا حقیقتا تا به حال با خودت خلوت کرده ای تا ببینی چه نعمتهایی داری که از آنها غافل هستی؟
برچسب:
نویسنده: هلیا یزدانی